تبلیغات

سجایای اخلاقی، خدمات و ویژگیهای شخصی شهید غلامعلی معصومی

حسن خلق و رفتار مهربانامه

شهید معصومی در بین سایر جوانان روستا، به لحاظ بسیاری از ویژگیهای شخصیتی، ممتاز بود. این جوان برومند و شهید راه خدا، چه در محیط جامعه و چه در محیط خانواده، اخلاق حمیده و پسنده‌ای داشت و همه از او راضی بودند. او در خانه به پدر و مادرش كمك می‌كرد و همواره مطیع آنان بود و با تمام وجود به آنان احترام می‌گذاشت مادرش او را اینگونه توصیف می‌كند. «از اخلاق فرزندم بسیار راضی هستم. رفتارش با اهل منزل خیلی خوب و عالی بود و از این لحاظ بین مردم زبانزد بود. او خیلی مهربان و متواضع و كوچك نفس بود».


برادرش محمد رضا معصومی نیز در این باره چنین می‌گوید:«برادرم فردی با اخلاق، صادق، شجاع و انسانی با رفتار شایسته و در خانواده، منحصر بفرد بود و با اكثر دوستانش رفت و آمد و معاشرت داشت.»


آنچه كه از گفته‌های اعضای خانواده و دوستان وی بر‌می‌آید این است كه او به راستی جوانی خوشرو، خوش خلق و مهربان بود و همیشه لبخند بر لب داشت. شهید معصومی در عین نرمخو بودن، در هنگام لزوم، جدیت قابل توجهی داشت و این جدّیت بیشتر مربوط به مواردی بود كه با امور نكوهیده و ناپسند مواجه می‌شد. او در مواجهه با منكرات در صورت لزوم از خود قاطعیت نشان می‌داد و یك عامل حقیقی به اصل نورانی امر به معروف و نهی از منكر بود. رفتار او در بین خانواده، اقوام و دوستان چنان بود كه همه او را قلباً دوست داشتند همانطوریكه او نیز مردم را دوست می‌داشت.


دائم‌‌الوضو بودن و توجه جدی به شعائر دینی

شهید معصومی به شعائر دینی بسیار مقید بود. او نماز خواندن را در زمانی آغاز كرد كه كودكی شش تا هفت ساله بود. سعی تمام داشت كه نمازش را در مسجد اقامه نماید. او تقید شدیدی به خواندن نماز اول وقت داشت و دو ستان و اعضای خانواده‌اش را نیز به این امر نیكو، سفارش می‌نمود. از عادات برجسته و نورانی شهید، دائم الوضو بودن ایشان بود. آقای خدابخش صفری كه در عملیات والفجر مقدماتی با شهید همرزم بوده است، اخلاق شهید را چنین توصیف می‌نماید :«آنچه من در همراهی و همنشینی با شهید به آن رسیدم، این است كه ایشان به طور خلاصه انسانی صادق، منظم، با ادب بود و از برجسته‌ترین خصوصیات ایشان این بود كه دائم الوضو بود». شهید معصومی به مدد خصلت نورانی دائم الوضو بودن، زندگی بسیار پربركتی داشت و مشحون از موفقیت روزافزون بود.


مشاركت در كارهای عامّ‌المنفعه

شهید معصومی در جریان ساخت مسجد امام سجاد (ع) روستای عربی در حالیكه نوجوانی دوازده تا سیزده ساله بود، فعالیت بسیاری نمود. او از اولین تا آخرین مراحل ساخت این مسجد به عنوان كارگر، كاركرد و پس از اتمام آن نیز از بابت اجرت روزانه خود چیزی نگرفت و آن را به مسجد بخشید. شهید معصومی ذاتاً مشتاق خدمت به مردم بود و در هر زمینه‌ای كه می‌توانست نفعی به مردم برساند وارد می‌شد و بی‌توجه به اجرت مادی خود، هركاری از دستش بر می‌آمد انجام می‌داد. امروز سالها از ساخت مسجد امام سجاد(ع) روستا و نیز شهادت آن شهید عزیز می‌گذرد اما این مسجد همچون حسنه‌ای جاریه، در پروندة اعمال ایشان انشاءا... تا قیام قیامت خواهد درخشید.


تأثیرپذیری از شخصیت بی‌بدیل امام امت (ره)

شهید معصومی در زمان پیروزی انقلاب، كودكی نه ساله بود اما روحیه حقیقت طلبی و تیز بینانة ایشان سبب شد تا علیرغم كوچكی سن، حوادث مهم و سرنوشت سازمان پیروزی انقلاب را درك نماید كه همین درك والا و نورانی سرآغاز شكل گیری شخصیت مستحكم اسلامی و انقلابی او گردید و فرجام زندگی او را به سوی سعادت ابدی رهنمون ساخت.


او از مشی علمی و نظری پیامبر گونه امام امت (ره) كه به صورت پیامها، سخنرانیها، دستورها و غیره ابراز می‌گردید، همواره الهام می‌گرفت و با الهام از همین مشی و منش نورانی و حقیقتاً كم نظیر، اسلام حقیقی و اصیل را از میان نسخه‌های بدلی كه توسط برخی كجروان ساده اندیش یا منافق معرفی می‌گردید، بخوبی تمیز داد و از همین‌رو آگاهانه و با بصیرت كامل جهت دفاع از كیان اسلامی این آب و خاك و پاسداری از دستاوردهای منحصر بفرد و ارزنده انقلاب، با اینكه كودكی سیزده ساله بود، راهی میدانهای نبرد شد و كلاً تا هنگام شهادت شش بار داوطلبانه جبهه رفت و تمام وجود خود را وقف آرمان والای امام امت (ره) نمود.


مادر زجر كشیدة شهید می‌گوید:« در آخرین دفعه‌ای كه فرزند شهیدم غلامعلی می‌خواست عازم جبهه شود، موقع خداحافظی به برادر كوچكتر خود محمدرضا گفت، برادرجان، حال كه من عازم جبهه هستم، از این به بعد تو باید یار و كمك كار مادرم باشی زیرا بهترین وظیفة من در حال حاضر خدمت در جبهه است. این آخرین سخنی بود كه از او شنیدم و پس از آن نیز دیگر هرگز او را ندیدم.»


حضور پرشور در برنامه‌های انقلابی و مذهبی


شهید معصومی علاوه بر حضور پرشور در همة مراسمات انقلابی نظیر راهپیماییها، جشنها، مراسم بزرگداشت و غیره، در محافل و مجالس مذهبی نیز حضور مستمری داشت. او از عاشقان حقیقی اهل بیت(ع) بود و در رثای آن بزرگواران بخصوص ایام محرم و صفر با سوز دل اشك می‌ریخت. او یك شب قبل از شهادت نیز در محفل همرزمانش كه در آنجا ذكر مصائب آقا اباعبدا... الحسین (ع) به میان آمد، به نیكوترین وجهی عزاداری نمود و شدیداً اشك ریخت.


این شهید عزیز در مراسم مقابله قرآن در ماه مبارك رمضان نیز با عشق و شور خاصی حضور پیدا می‌كرد و با اینكه قرآن كریم را به طور كامل ختم نكرده بود، اما موقع تلاوت قرآن، با همه وجود، به استماع آیات الهی می‌پرداخت و از نورانیت این كتاب بزرگ آسمانی بهره‌ها می‌گرفت.

 

روحش شاد، یادش گرامی و راهش پر رهرو باد.


جهت دیدن ادامه مطلب کلیک کنید